Quannu
‘a luna nesci d’a muntagna,
‘u mari si culura di l’argentu,
schiarisci puru attornu la campagna
e dintr’all’acqua brilla ‘u firmamentu.
Oh luna
ca ti specchi ‘nta lu mari,
ti lassi trascinari a la deriva
comu ‘na palla ca mi fa ‘ncantari
c’a to’ facci allegra e sempri viva.
Luna,
ti pregu, fammi ‘nu favuri,
penzu ch’a ttia nun ti custa nenti
diri a me’ figghiu ch’è ‘nta lu me cori
quannu tu passi supra ‘llu Piemonti.
Quannu
t’assumi e torni all’Acquaruci
fammi capiri ch’a missioni è fatta,
iò ‘n silenziu e senza fari vuci
ti strizzu l’occhiu e semu par’e patta.
|