Bedda,
nicuzza mia ti vogghiu beni,
quannu ti vardu mi s’arrizza ‘a peddi,
sentu ‘na smania e nenti cchiù mi teni
e satu all’aria comu fannu ariddi.
Chiddu
chi sentu iò è veru amuri,
è sintimentu ca d’u cori nasci,
è fiamma ca m’abbrucia cu’ ll’arduri
d’u focu ca si isa e sempri crisci.
Statti
vicin’a mmia, fammi crìriri
‘n’omu piddaveru furtunatu
e ‘u to’ amuri fammillu séntiri
macari sulamenti pi’ ‘n minutu.
|