Mi
veni di pinzari a lu criatu
e dicu… quant’è granni la natura
e quantu è statu l’omu furtunatu
ca tuttu chistu è fattu a so’ misura.
Lu suli
cu’ la luna ‘nta lu cielu,
‘u ventu c’u prufumu d’a muntagna
quannu c’è friddu e ‘nterra c’è lu gelu
fannu sciuriri l’arbiri e ‘a campagna.
‘A terra
è ‘na miniera assai priziusa,
‘u Patreternu ci pinzau pi’ tuttu,
nenti fu fattu a casu, a la rinfusa,
‘i cosi misi tutti ‘o postu giustu.
È
l’omu ‘u patruni di l’imperu,
è l’omu ca pusseri ‘sta ricchizza,
ca sfrutta l’acqua, ‘u gas, l’oro nero,
e quannu voli puru ‘a munnizza.
È
vita quannu trona e c’è tempesta,
dopu chi chiovi torna ‘u sirenu
e cririmi, pi’ l’omu è sempri festa
si spunta ‘u suli e c’è l’arcobalenu.
|