‘Ssittau
‘nta banchina, n’facc’i ‘u mari
prima ca spunta ‘u suli, ogni matina,
vardu lu cielu ca pigghja culuri
e lu mari ca lentu s’arrimìna.
Puru l’aceddi
vòlanu cuntenti;
sentu di lu cardiddu lu so’ cantu
e mentri pocu prima ‘n c’era nenti
lu munnu ora si cancia tuttu quantu.
‘Sti cosi
sapi fari la natura
quannu lu suli addùma la so’ luci
tutti li cosi càncianu culuri
e dintra ‘u cori senti ‘na gran paci.
Mi resta
sempri dintra ‘stu misteru;
si tu ‘u sai, a mmìa non m’u svilàri,
ma dicu a virità, sugnu sinceru
chistu mi bbasta, bbasta pi’ campari.
Nun c’è
cosa cchiù bella d’u criatu,
nun vali la ricchizza tanti voti,
cu javi assai, a vvoti è dispiratu
chiddu ca cunta è sulu la saluti.
Quannu la
sira, tuttu s’addummìsci
la cosa ca mi fa tantu piacìri:
sapiri ca dumani riannivisci
e sulu ch’avi cori po’ capìri.
|